Ελλάδα-Ρωσία: Προσπάθεια ανάσχεσης του κατήφορου… έστω ‘ετεροβαρής’ ισορροπία

9 Δεκεμβρίου, 2021


Η συνάντηση Μητσοτάκη-Πούτιν πραγματοποιείται σε μία ειδική συγκυρία όχι μόνο για τις διμερείς σχέσεις, αλλά και για τις ευρύτερες σχέσεις της Δύσης με τη Ρωσία, που έχουν διολισθήσει σε νεοψυχροπολεμ…



Η συνάντηση Μητσοτάκη-Πούτιν πραγματοποιείται σε μία ειδική συγκυρία όχι μόνο για τις διμερείς σχέσεις, αλλά και για τις ευρύτερες σχέσεις της Δύσης με τη Ρωσία, που έχουν διολισθήσει σε νεοψυχροπολεμικό κλίμα. Οι ελληνορωσικές σχέσεις ποτέ δεν αποκαταστάθηκαν ουσιαστικά μετά το τραύμα που τους είχε προκαλέσει ο Κοτζιάς το 2018 κι όλα δείχνουν πως δεν θα αποκατασταθούν ούτε τώρα. Προφανώς, αμφότερες οι πλευρές θα προσπαθήσουν να λειάνουν τις γωνίες, αλλά είναι σαφές πως η ετεροβαρής ισορροπία που παραδοσιακά τηρούσε η Ελλάδα έναντι της Δύσης και της Ρωσίας έχει πλέον ανατραπεί.

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΛΥΓΕΡΟΥ
ΠΗΓΗ: SLpress

Δύο είναι οι λόγοι: Ο πρώτος είναι η ένταση που επικρατεί στο ουκρανικό μέτωπο, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η Αθήνα έχει ταυτιστεί με την αντιρωσική γραμμή Ουάσινγκτον-ΝΑΤΟ. Κι αυτό όχι μόνο στη ρητορική, όπως φάνηκε και από την ομιλία του Έλληνα υπουργού Άμυνας στο ΝΑΤΟ, αλλά και με τη νέα ελληνοαμερικανική συμφωνία για την παραχώρηση στις ΗΠΑ πρόσθετων στρατιωτικών διευκολύνσεων, οι οποίες στρέφονται σαφώς εναντίον της Ρωσίας. Διπλωματικές πηγές στην Αθήνα, μάλιστα, θεωρούν πως το τηλεφώνημα του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών προς τον Έλληνα πρωθυπουργό είχε ως κύριο θέμα την επίσκεψη Μητσοτάκη.

 

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η Μόσχα, παρά τις κατά καιρούς τριβές και τις αποκλίσεις συμφερόντων σε επιμέρους μέτωπα (Συρία, Λιβύη, Κριμαία) προσδίδει στρατηγικού χαρακτήρα σημασία στην ειδική σχέση που έχει αναπτύξει με το καθεστώς Ερντογάν. Κι αυτό, επειδή για το Κρεμλίνο μετράει περισσότερο η “μεγάλη εικόνα” από τις επιμέρους τριβές, δηλαδή το ρήγμα που έχει προκληθεί στις σχέσεις Τουρκίας-Δύσης.

Η ελληνική διπλωματία έχει επενδύσει σ’ αυτό το ρήγμα, προσδοκώντας να μετεξελιχθεί σε ρήξη, ώστε η Ελλάδα να αναδειχθεί σε “χώρα πρώτης γραμμής”, δηλαδή σε προπύργιο της Δύσης στην Ανατολική Μεσόγειο. Η προσδοκία αυτή, αν και δεν είναι αβάσιμη, προς το παρόν παραμένει προσδοκία.

Είναι σαφές ότι οι ΗΠΑ δεν θέλουν να χάσουν την Τουρκία και γι’ αυτό αποφεύγουν να τραβήξουν το σκοινί, θεωρώντας ότι τα πράγματα θα αλλάξουν και η Τουρκία θα επιστρέψει στο “δυτικό μαντρί” όταν θα φύγει από την εξουσία ο Ερντογάν.

Προς το παρόν, λοιπόν, η Ελλάδα δίνει πολλά στις ΗΠΑ, χωρίς να παίρνει σοβαρά ανταλλάγματα ούτε στο διπλωματικό επίπεδο, ούτε στο στρατιωτικό-αμυντικό. Και εάν θεωρήσει κάποιος πως η αμερικανική βάση στην Αλεξανδρούπολη είναι παράγοντας αποτροπής τουρκικής επιθετικής ενέργειας στη Θράκη, αυτό προκύπτει ως αποτέλεσμα κι όχι ως αμερικανική παροχή στην Ελλάδα.

Η ετεροβαρής ισορροπία
Όπως προανέφερα η διατήρηση μίας ετεροβαρούς ισορροπίας στις σχέσεις με τη Δύση και τη Ρωσία αποτελούσε παραδοσιακά άτυπο δόγμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Είναι προφανές ότι η Ελλάδα έχει βάλει όλα τα αυγά της στο αμερικανικό καλάθι. Η έστω και έτσι ταύτιση, όμως, με τα αντιρωσικά στερεότυπα που ακόμα κυριαρχούν στο αμερικανικό “βαθύ κράτος” δεν είναι ούτε στρατηγικά φρόνιμη, ούτε εθνικά επωφελής.

Στην πραγματικότητα, όλα δείχνουν πως πρόκειται για μία νέα εκδοχή του συνδρόμου της εξάρτησης που έχει μετατραπεί σε δεύτερη φύση όχι μόνο των παραδοσιακών αρχουσών ελίτ στην Ελλάδα, αλλά –όπως αποδείχθηκε στην πράξη– και του ΣΥΡΙΖΑ. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ

Το διαβάσαμε εδώ

Διαβάστε περισσότερα...

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.